Corianne Oosterbaan

Over mij | Gedichten | Korte verhalen | Fotografie | Contact

Op het dak

Origineel gepubliceerd in Seizoenszine (Zomer, juli 2021).

Op het dak staat een kas met stekjes, tomatenstruiken en tropische planten, een groene oase bovenop een blok beton en glas. Tegen de muur van de oude lift staan plantenbakken vol sla en spinazie. Langs de dakranden staan diepe bakken vol knolgroenten en kool. Daartussen lopen paadjes van grind en oude stoeptegels. Emme zit op haar hurken naast de boerenkool en controleert de blaadjes op bladluis en andere beestjes. De wind laat haar haren zachtjes wapperen.

Al vijf jaar lang is ze hier iedere ochtend op het dak te vinden, om een moestuin vanuit het niets op te bouwen. Ze zou hier niet moeten zijn, na gisteren. Haar gebouw was per direct geëvacueerd. Ze had een reistas met haar meest dierbare spullen mee kunnen nemen. Er waren ernstige funderings- en stabiliteitsproblemen gevonden na de grondverzakking van vorige week, en er zou snel een nieuw leegstaand gebouw geselecteerd worden binnen het reservaat. Dat was de mededeling geweest.

‘Ik had het kunnen weten.’

Emme draait zich om en ziet Mein staan. Zijn rode haar steekt fel af tegen het witgrijze beton. Ze weet niet veel van Mein, behalve dat hij evenveel om de moestuin geeft als zijzelf. Dat was ook zo’n beetje het enige wat hij van haar wist. Binnen het reservaat vraag je mensen niet waar ze vandaan komen of wat hun verhaal is. Het gaat erom dat ze nu hier zijn, om te kijken wat er nog te redden valt van een onbewoonbaar verklaarde stad vol lege woontorens.

Hij wandelt rustig naar haar toe, in zijn hand een schaal tomaatjes. Mein hurkt en begint zonder iets te zeggen ook de blaadjes te checken.

‘Ik kon het niet,’ zegt Emme, ‘de tuin laten verpieteren.’

‘Snap ik.’

De blaadjes ritselen tussen hun handen.

‘Is er echt niets aan te doen, denk je?’

Mein laat zijn blaadjes los, en gaat zitten. ‘Kom, even niets.’

Een klein beetje onwillig – ze wil niet zitten, ze wil iets doen – gaat Emme toch ook zitten. De lucht is nu allerlei tinten roze. Ze zou het zo onderhand moeten weten, dat niets blijft. Mein pakt zijn schaaltje tomaatjes en ze pakt er een aan, speelt er even mee en stopt deze dan in haar mond. Ze bijt en het bolletje spat uit elkaar.