Ik deelde eerder deze maand twee korte verhalen, opgediept uit mijn spreekwoordelijke archief. Ik kan het iedereen aanraden om soms even terug te kijken, om te zien hoe veel beter je bent geworden, of dat je toch al best toffe dingen schreef. Het is soms ook leuk om terug te kijken op het proces van een verhaal, want geen enkel verhaal staat in één keer goed op papier (tenminste, niet bij mij – versie 4, 5 of 6 begint vaak op iets te lijken).
Het eerste verhaal wat ik deelde was heel, heel kort: “Op het dak”. Het stond in juli 2021 in de zomereditie van Seizoenszine. Ik was in die tijd nog heel erg into speculatieve fictie/scifi, en een van de eerdere versies was een stukje langer en heette “Het experimentatiereservaat”. Hoewel het soms pijnlijk is om te schrappen, is dat toch uiteindelijk wel ten goede te komen van deze tekst. Soms heb je niet zo veel nodig, en schrijven is soms niet schrijven, maar juist schrappen en schaven.
Het tweede verhaal, “De stad is een pretpark”, stond vorig jaar op de shortlist van de Editio Debutantenschrijfwedstrijd. Ik schreef al in een note dat ik nog allerlei ideeën en notities voor dit verhaal heb liggen, en blijf maar dingen bookmarken (toeristen in Barcelona die worden natgespoten door bewoners met waterpistolen, buurtbewoners die een rechtzaak beginnen tegen de gemeente Amsterdam door de overlast vanwege TikTok-frietzaak Fabel Friet) – heb nog steeds het idee dat dit iets langers zou kunnen zijn. En ja, ook hier een schrijfles! Herschrijven is ook schrijven. Ik herschreef dit verhaal naar scriptvorm (à la Stephen King’s “Sorry, Right Number”). En daarna toch weer terug naar een wat ‘normalere’ vorm. Ik denk dat het wel geholpen heeft met de uiteindelijke afstandelijke vertelvorm en de dialogen (want in een scenario-versie kun je niet ontsnappen aan dialogen of je er makkelijk van af maken). Maar ja, ik geef toe – dit is niet de meest praktische manier van een verhaal herschrijven.